Wiennat

ใครที่เคยกินราเมงญี่ปุ่นเค้าบอกผมว่า ราเมงญีปุ่นนั้นมีอยู่สองรส คือเค็มกับมัน

ผมก็พอจะเคยกินอยู่บ้าง ครั้งสองครั้ง ไม่ได้ไปถึงญี่ปุ่นหรอก กินในเมืองไทยนี่แหละ

ส่วนโออิชิราเมง ถึงจะชื่อญี่ปุ่นแต่เป็นของคนไทย รสชาติมันก็เลยไม่เค็มกับมัน มีรสอื่นๆผสมอยู่ด้วย

เมื่อก่อนก็เคยกินนะ รู้สึกรสชาติโอเค แต่หลังๆเหมือนมันดรอปลง

ไม่รู้ว่าเพราะโออิชิเปลี่ยนรส หรือลิ้นผมมันไม่คุ้นเอง

แต่ที่แน่ๆเพื่อนผมบอกว่า อาหารชาติไหนก็ตาม กินที่เมืองไทยอร่อยที่สุด

แล้วพบกันใหม่

หมดเวลาสวัสดี

เมื่อก่อนเคยคิดว่าในการทำงานในวงจรการพััฒนาโปรแกรมทั้งหมดเนี่ย การแปลเป็นงานที่น่าเบื่อและไม่เห็นจำสำคัญตรงไหนเลย แต่แล้วความคิดก็มาเปลี่ยนเมื่อเร็วๆนี้นี่แหละ ที่ทำให้คิดว่า งานแปลนี่แหละที่จะช่วยให้ประเทศมีภูมิปัญญาสู้กับคนอื่นได้บ้าง

ยกตัวอย่างใกล้ตัวที่สุดเลยก็คือญี่ปุ่น เมื่อก่อนก็พอจะรู้มาบ้างว่าคนญี่ปุ่นไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ มารู้ซึ้งกับตัวก็ตอนต้นปีนี่แหละว่า คนญี่ปุ่นทั่วๆไปก็ไม่ได้เก่งภาษาอังกฤษไปกว่าประเทศไทยซักเท่าไหร่ แต่ทำไมจำนวนคนเก่งๆของญี่ปุ่นถึงเยอะกว่าเมืองไทยเยอะ นั่นคงเพราะว่าประเทศญี่ปุ่นมีอัตราการอ่านออกเขียนได้สูงมาก แล้วคนเค้าก็ขยันกว่าบ้านเรา แต่สิ่งหนึ่งที่นึกขึ้นมาได้ก็คือ จะเป็นเพราะเค้ามีตำราที่เป็นภาษาญี่ปุ่นอยู่มากเลยทำให้ภาษาไม่ใช่ปัญหาในการเรียนรู้

มีเพื่อนมาถามบ่อยๆว่าถ้าอยากรู้เรื่องนี้ จะไปหาอ่านได้ที่ไหน พอให้เว็บไปก็บ่นกลับมาว่า อยากได้เป็นภาษาไทย ไม่มีเหรอ ภาษาอังกฤษขี้เกียจอ่าน อ่านไม่ออก พอมาถึงวันนี้ก็เลยถึงบางอ้อว่า ถ้าเรามีข้อมูล เนื้อหา หรือความรู้ที่เป็นภาษาไทยแล้วล่ะก็ “ค่าใช้จ่ายในการเรียนรู้” มันคงจะลดลงแล้วก็น่าจะทำให้ความสามารถโดยรวมสูงขึ้นแน่ๆ แต่นั่นก็แสดงว่าความรู้ที่อยู่ในรูปแบบภาษาไทยจะต้องให้ข้อมูลได้แบบเดียวกับที่เป็นอยู่ในภาษาต่างประเทศ ถ้าเป็นแบบอังกฤษอย่างไทยอย่างแบบนั้นมันคงไม่ได้ผลซักเท่าไหร่

ปิดท้ายด้วยรูปนี้แล้วกัน

ทั้งๆที่เมื่อก่อนติดการ์ูตูนช่องเก้ามากแท้ๆ แต่พอขึ้นม.ปลายแล้วก็ไม่ได้ดูการ์ตูนอีกเลยเนื่องจากว่าต้องตื่นไปเรียนพิเศษ แล้วพอเข้ามหาลัยก็มีกิจกรรม งาน หรือไม่ก็อยากตื่นสายๆเลยทำให้หยุดดูการ์ตูนไปโดยปริยาย